Witaj Droga Kobieto!

Właśnie minął maj, czyli ciepły i wiosenny miesiąc tego roku. To zwykle czas rozkwitania bzu, który tak bardzo lubię, a który w tym roku pojawił się na moim podwórku w bardzo niewielkiej ilości. 

Czy to znaczy, że jestem rozczarowana? No cóż, nie ukrywam, że czekałam na ten kwitnący bez i spokojne poranki pod moim drzewkiem. Jednak w tym roku wszystko było inaczej. Ze względu na brak czasu i inne zobowiązania, nie było ani poranków, ani zapachu bzu. Zostało tylko drzewko (które jak się okazało – zaczęło chorować) i kilka różowych kwiatków, które nawet nie zdążyły specjalnie zapachnieć. Słowo “rozczarowanie”, to jedno z tych słów, które wypowiadam, aby pozbyć się napięcia z mojego ciała. Dlaczego? Ponieważ wiem, że noszenie tego w sobie będzie tylko powiększać ciężar, który dołoży mi więcej negatywnych emocji. 

Jak to wygląda w mojej codzienności? Rozczarowania są normalnym elementem życia. Mogą być niewielkie, jak to moje rozczarowanie brakiem bzu na drzewku. A mogą być bardziej poważne – mogą dotyczyć ogólnej sytuacji życiowej, albo jakiegoś  mniejszego obszaru, jak praca lub relacje w rodzinie. Czasami to może dotyczyć niespełnionych marzeń, drugiej osoby albo nawet samej siebie.  Rozczarowania pojawiają się, gdy nasze oczekiwania nie zostaną spełnione. 

Czy w moim życiu zdarzają się też wielkie rozczarowania? Tak, bywały bardzo duże. I wtedy robiłam sobie treningi radzenia sobie z taką sytuacją. Zaczęło się w liceum, gdy moje funkcjonowanie było uzależnione od nasilenia objawów mojej nieuleczalnej choroby. Bywały lepsze dni i robiłam sobie wielkie plany odnośnie nauki czy spotkań ze znajomymi. A potem przychodziła zmiana – bo choroba nie dawała mi wstać z łóżka. Taka sytuacja trwała przez kilka lat. I wtedy powoli uczyłam się, że gdy się zrelaksuję i odłożę moje oczekiwania, to nie tylko moje emocje się wyciszaly, ale też czulam, że moje ciało również się stawało zdrowsze. To była dla mnie wspaniała lekcja radzenia sobie z rozczarowaniem, pomimo że wtedy wiele razy byłam pełna złości i wcale nie widziałam w tym nic dobrego. Teraz polecam te moje sposoby innym.

Co można konkretnie zrobić? Przede wszystkim warto powiedzieć sobie głośno, że czuję rozczarowanie, ponieważ miałam inne oczekiwania. Bez udawania, że wszystko jest w porządku. Gdy powiem “Teraz czuję rozczarowanie”, wtedy zwykle w moim ciele pojawia się mniej napięcia. Bo już samo nazwanie tego, co jest, powoduje rozluźnienie ciała. Równocześnie – warto wyobrazić sobie, że odkładam ciężar, który dźwigam i wtedy czuję większą lekkość. Wtedy też zauważam, że choć nie wszystko poszło zgodnie z planem, wiele dobrego nadal pozostało. To jest umiejętność, której naprawdę warto się uczyć. Zwykle myślę też o tym, że z całą pewnością to co się dzieje, ma jakiś powód. Zwykle tego nie rozumiem w tym momencie, ale po czasie wszystko wydaje się bardzo oczywiste.  A na koniec szukam powodów, za które jestem wdzięczna. I w mojej historii z brakiem bzu i brakiem czasu na spokojne poranki, wiem, że zamiast tego, co oczekiwałam – dostałam w prezencie coś niezwykłego, pomimo, że tego nie planowałam. Ze względu na obietnicę, którą wtedy spełniałam i konieczność częstych przejazdów wcześnie rano – otrzymałam kilkanaście wschodów słońca, których nigdy w życiu nie doświadczyłam o tej porze roku w takiej ilości. I pomimo solidnego zmęczenia – moja wdzięczność była ogromna!

A jak jest u Ciebie? Czy często doświadczasz rozczarowania? I co wtedy z nim robisz?

Zapraszam na relaks – Spotkanie z rozczarowaniem

Bądź szczęśliwa każdego dnia!

Daria